Estaffeteding wegbrengen met een omweg in een rondje IJsselmeer

Op weg naar de eerste bui

Vijf september hadden de LOL boys gepland om een rondje om het IJsselmeer te gaan rijden de rijstafette. Deze naam was aangepast ivm het bezit van het Estafetteding welke hier verder te volgen is. http://www.ligfiets.net/news/5044/jubileum-estafette.html
Voor mij een 400 km rit die vaak laat eindigt. Voorheen haakte ik aan in de Flevopolder maar dan is het inschatten hoe laat de groep arriveert lastiger doordat de groep er dan een dikke 50 kilometer op heeft zitten. Aanhaken in Nieuw-Millingen is beter in te schatten doordat ze dan net 11 kilometer onderweg zijn. Zo gezegd zo gedaan betekende voor mij dat ik 1 uur en 8 minuten naar het rendez-vous punt moest rijden volgens de route planner van de fietsersbond. Hoe ik ook mijn best deed een langzaam tempo te handhaven ik was een kwartier te vroeg. Dan maar een paar kilometer doorrijden en vervolgens weer terug. De groep tegemoet rijden maar niet overwogen omdat ik anders in het bos de fiets uit moet om te keren. Exact op de ingeschatte tijd tijd kwamen Casper, Marc, Edwin en Arjen het bos uitgereden. De delegatie is kleiner als  andere jaren maar dat kan te maken hebben dat de heren ook hun maandelijkse rit gaan doen de volgende dag. Voordeel van een kleine groep is dat je sneller voortbeweegt en veel minder stopt. In een vloeiende beweging ging het de Veluwe af richting Harderwijk de Flevopolder in. De weervoorspelling was dat er een paar uur regen zou komen die rond 9 uur zou beginnen. Wind tegen op de eerste helft van de route kracht 4 Bft. De regen kwam echter al eerder wat korte felle buitjes die onder de schuimkap weinig last gaven. Alleen door de bril wat minder zicht. In een vlot tempo naar de Batavia waar het net even droog was voor het klassieke fotomomentje. Ook door het weer vlot weer in de fiets en ondanks de tegenwind vroegtijdig in Enkhuizen aanbeland. Zo vroeg dat onze café voor de koffie aangaf nog geen koffie te schenken. Dan maar doorgereden waar we midden in Enkhuizen een tent vonden die wel open was en bovendien aangaf een goede concurrent te zijn vwb de appelgebak. Tel uit je verlies als je eenmaal niet klaar staat voor een groep die jaarlijks langs rijd en daarna misschien niet meer omdat de concurrent prima gebak heeft. ☺
Na Enkhuizen de dijk op richting Medemblik. Het weer met een stevige wind gaf drukte op het IJsselmeer. Veel Zeilboten en surfers namen de gelegenheid waar met de wind te stoeien. Het weerbericht strookte niet geheel meer met de voorspelling. De kleine felle buitjes kwamen met enige regelmaat terug tot zelfs laat in de avond bij Wijhe. Veel deerde het ons uiteindelijk niet. De wind was in Noord Holland iets meer tegen als verwacht maar op de Afsluitdijk werd het al gemakkelijker. In een restaurant wat al lang bestond gezien de verflaag die het miste een heerlijke omelet genuttigd voordat de reis verder ging door Friesland. We gingen wat noordelijker als andere jaren en net boven Lemmer Overijssel in. Ik vond het prachtig. Mooie snelle wegen soms langs autowegen maar veel over het platteland heerlijk slingerend en genieten. Daarna kwam Overijssel richting Nijeveen bij Nazca waar we het Estafetteding zouden inleveren bij Monique en Henk. Door de weerribben fietsend was een prachtig vervolg op wat Friesland te bieden had. Op een aantal punten herkende ik de omgeving van andere ritten, maar hele stukken was ik nog niet eerder geweest. Na Nazca moest ik naar verwachting nog een 150 km rijden. Dus na 18.30 uur weer de fiets in voor het vervolg. Op 300 km voelde ik mij nog prima. Hier was het voor mij de test hoe de knie zich hield en deze gaf geen krimp. De spiermassa was zich ook weer aan het herstellen dus dat gaf een tevreden gevoel. Richting Wijhe begon het stilaan donker te worden. Na kort overleg ging Arjen voorop richting Wijhe om nog een vette hap te kunnen bemachtigen. Er was een jaarlijks dorpsfeest aan de gang waar wij met vijf velomobielen doorheen reden. Het ging gelukkig prima terwijl de drankvoorraad aldaar al flink was aangesproken. Verder gereden richting Deventer alwaar we afscheid werd genomen van Marc, Casper en Arjen. Edwin en ik gingen richting Apeldoorn waarbij Edwin met de kennis van de omgeving in een lekker tempo door het donker knalde. Vele hindernissen zouden volgen van fietsers die enigermate uitgelaten vermoedelijk met behulp van stimulerende middelen om uitgelaten te zijn in willekeurig richtingen zich voort bewogen. Op advies van Edwin verder niet de route gevolgd maar richting de Apeldoornse bult gereden. Deze heb ik veel vaker beklommen maar nooit na 370 kilometer in de benen. Het ging verbazend gemakkelijk. Terwijl ik dacht dat het zwaarste gedeelte nog moest komen ging het al “bult” afwaarts. Het moet aan de fiets gelegen hebben waardoor ik ondanks de afstand er zo rap overheen gereden ben. Doordat ik de route niet geheel heb gevolgd was ik ook iets vroeger thuis dan gedacht. Om 0.15 uur zette ik de fiets in de garage met volgens Endomondo410.66 kilometer achter de kiezen.

De DF heeft zich prima gehouden. Slechte stukken weg zoals ik op het woonwerk verkeer richting Ede moet passeren ben ik niet tegen gekomen. Volgende uitdaging zal zijn een 600 km rit. Nu heb ik de 410 km afgelegd in 20 uur en 15 minuten waar een tijd van 27 uur voor 400 km volstaat. Het moet in de mogelijkheden liggen alhoewel de knieën dan lichtelijk protesteren en het tempo maar net boven de 30 km gehouden kan worden. Wordt vervolgd.  

DF-XL review, geheel aangepast naar wens

Op 18 juli opgehaald en nu na 6 weken kan ik zeggen dat alles naar wens is. De foutieve afstelling van de ovale bladen heeft een knie blessure veroorzaakt die nu gelukkig ook onder controle komt. Alleen bij maximale inspanning voel ik het nog iets en nu is het opbouwen van de spieren aan de orde hetgeen ook al aardig de goede kant opgaat.`Na montage door Peter de Rond was het weer als vanouds.

Voor wat de fiets betreft heb ik de goed zit positie gevonden. Met een ventisit matje enkel laags blijf ik precies passen in de fiets. Wat dat aan gaat is het voor mij millimeter werk. Dubbellaags Ventisit maakt dat mijn linker knie net de bovenjkant raakt. Onder de schouders in de kuiprand en naast de knieën heb ik schuim verwerkt van Velomobiel.nl wat ik ook in de Quest had geplaatst. Dit zorgt ervoor  dat bij ongecontroleerde bewegingen van de fiets ik geen pijnlijke schouders en knieën oploop. Ook stukken neopreen naast de schouders geplakt die in de winter enige isolatie van de kou bewerkstelligen. Het hinderlijke geratel uit het vooronder bleek te komen van lager cups die niet voldoende vast gedraaid waren. Een geweldige irritatie minder. Ook achter bleek de ketting over de brug te lopen hetgeen nu opgelost is met een klein stukje klittenband. Zonder deze nare bijgeluiden is het fietsen een stuk aangenamer en kom je ook gemakkelijker in je cadans. Tevens een batterij indicator gemonteerd. Voor een paar euro in China te koop en bovendien stimuleer je de economie daar ☺.

Bochtenwerk kan nog wel sneller. Ik ben nog steeds voorzichtig maar heb nog geen echt twee wielen momentje gehad. Wel ga ik er al harder doorheen als voorheen met de Quest. Op de vlakke stukken ben ik zeker een 3 km sneller. Wordt de weg wat ruwer dat schat ik de snelheid als gelijkwaardig als de Quest in. Ik vermoed de smallere banden meer weerstand opleveren. In het bos perceel waar ik dagelijks doorheen ga ben ik langzamer en zeker met het vochtige weer van de laatste dagen. Overall ben ik op dit moment (met onwillige knie) 1,5 tot 2 km per uur gemiddeld sneller op mijn woon werk route. Dit zal vnl het snellere accelereren van de fiets zijn dat dit resultaat beïnvloed. De top snelheid is ook hoger maar ik merk op stukken waar ik naar beneden duik van de talud dat de versnelling gelijk is. Pas daarna pakt de DF het weer op omdat hij een hogere topsnelheid heeft. De vergelijking trek ik uit data van dezelfde periode vorig jaar. Bochten zijn wel weer haaks te nemen. Rijden met de F-lites houdt ook in dat je de bochten ruim aansnijd en uitkomt. De DF kan de binnenbocht mooi vast houden. Remmen bij nat of glad weer geeft gauw een slippend wiel. De remmen moeten hier nauwkeurig afgesteld worden.

Fiets past nauw maar heeft wel als voordeel dat je meer direct gevoel bij het sturen

houdt. In de Quest was meer ruimte om heen en weer geslingerd te worden. Ruimte is zoals eerder vermeldt groter waardoor vakanties geen probleem zullen worden.

Zaterdag een (bijna) perfecte tourkap opgehaald uit Dronten. Bijna? Jazeker bij ruig terrein gaat de kap een centimeter naar achteren en rammelt dan ook ene beetje. Ymte gevraagd on het simpele maar zeer doeltreffende systeem om de kap vast te zetten uit te breiden met 1 elastiek om de voorzijde vast te houden zodat deze niet meer verschuift.

Zaterdag de RIJStafette rijden waarna indien de fiets zich goed houdt de inrij periode als afgesloten mag beschouwen.

Al met al op dit moment erg tevreden met het eind resultaat. Hij presteert naar verwachting en dat kan beter worden als het fysiek ook 100 % is. De winter nog afwachten want daar heb ik van gehoord dat hij wel eens langzamer kan zijn dan de Quest. Nu nog zorgen dat hij er zo blijft uit zien en schade vrij blijft.

 

  

Ervaringen in de DF na 750 kilometer.

Na het ophalen van de DF op 18 juli zit het allemaal nog niet 100 %. Veel is er op het internet ook nog niet bekend dus is het een mooie zoektocht naar de juiste afstellingen op je eigen lengte, gewicht en voorkeuren.

Tijdens de eerste rit naar huis toe na 30 kilometer de pech in een groot gat te rijden op het fietspad van de Knardijk richting Adelaarsweg Zeewolde. Het pad is hier met subsidie van de Europese unie aangelegd en zou als het zou worden onderhouden echt een velomobielen snelweg mogen worden genoemd met een paar fijne bochten erin met ene lengte van een kilometer of 17. Helaas wordt er niet schoongemaakt waardoor er veel takken op het pad liggen. Op het smallere stuk is het dus nu zo erg dat er een gat is ontstaan waar ik vol doorheen reed omdat het mij was ontgaan. Gevolg lekke band in de Schwalbe One van 30 km jong met een snake bite in de wang.

De eerst volgende rit uitgezet door de duinen van Lisse naar Scheveningen, omdat ik een boodschap te doen had in Den Haag en Zoetemeer. Hier bleek de bodemspeling ver ontoereikend zoals eerder in de blog al verteld. http://questikel.blogspot.nl/2015/07/eerste-grote-testrit-met-de-df.html

Na montage van een langere (12 mm)en stuggere (rode )veer is de bodemspeling zeker 22 mm toegenomen. Het inzakken van eigen gewicht (100 kg lengte 1,95) was bij de blauwe veer 2 cm en met de rode veer 1 cm. N a100 km begon de fiets enorm te kreunen op de veren. Dit verschijnsel had de Quest ook al dus een flinke dot vet moet dit nu weer rustig maken.

Tevens er achter gekomen dat de fiets 3 tot 5 mm scheef staat.  De voetenbakjes is dit goed meetbaar. De band t.o.v. de wielkast rand is dan wel weer gelijk. De binnen zijde lijkt dit verschil ook te kennen.  Hierin meet ik ook een paar mm verschil. Omdat de fiets voor mij precies pas is merkte ik dit verschil. Na de laatste aanpassingen is dit niet meer merkbaar.

Schoeisel: Met mijn lengte moet de fiets precies worden afgesteld. Gelukkig passen mijn Northwave Winter Artic die ik afgelopen winter heb aangeschaft precies. Sandalen die ik wat groot had besteld heb ik iets afgeslepen. Achteraf misschien niet of minder nodig geweest. Ik heb nu twee maten kleiner die precies pas zitten en probleemloos ronddraaien.

De demper achter is instelba

ar op druk en kan tevens geblokkeerd worden. Hier zijn genoeg gegevens van te vinden op het internet. Met deze demper mag de veerweg 11 tot 20 mm inzakken op het eigen gewicht. Dit is weer wat lastig te bepalen omdat bij het instappen er een groter gewicht op de achterkant komt. Na wat trial en error pogingen kwam ik uit op 1,5 tot 2 bar. Later op het Duitse forum gezien dat Intercitybike 1,8 bar had geadviseerd. Uiteraard is dit weer gewichtsafhankelijk. Na 1,5

bar en 1,8 bar heb ik hem nu op 2 bar gezet. Met vakantie belasting zal er echt wat bij moeten.

Banden: Gestart met de Schwalbe One 23-406, echter hier ook nadelen aan onder vonden. De wangen van de band zijn zeer kwetsbaar. Na bij de eerste rit een (te) smal fietspad te hebben gereden (was bijna de spoorbreedte van de fiets die ook nog te laag stond op dat moment) blijkt achteraf de wang danig beschadigd. Op mijn laatste rit naar huis toe resulteerde dit in een klapband. Helaas gebeurde er hier  wat met de velg. Snelheid zal zo rond de 35 km/h hebben gelegen en na de plof heb ik geremd. Echter de laatste meters is de velg stil gaan staan en gaan  De velg zal ik laten vervangen waarbij de wieldeksel wel heel voorzichtig moet worden los gesneden vanwege het paintbrush.

schuren over de weg. Gevolg een stuk er vanaf geslepen waarbij nog net iets van de rand is blijven staan. Echter deze was wel scherp geworden. Na ervaringen in de eerste Eurotour met een Evo-K met het zelfde euvel wist ik wel gelijk het op te lossen om gewoon naar huis te kunnen rijden. De scherpe rand weg halen voordat de nieuwe Schwalbe One er ook aan zou gaan en voor de zekerheid een oud stukje binnenband er ook tegen aan. Deze band is prima geschikt maar niet direct voor langere toertochten omdat je niet heel weet waar je komt te rijden. Voor woon werk verkeer zal deze prima bevallen is mijn verwachting.

Lak op de fiets. Op zich ziet het er mooi uit maar het lijkt erg kwetsbaar. Er zitten hier en daar stof insluiting in die er op twee kleine plekjes rond de kuip al vanaf komt. Ik heb het idee dat de fiets eerst wit is gespoten en vervolgens metallic oranje met laklaag is afgespoten. Of deze combi goed is, is dan weer mijn angst. Wordt vervolgd.

Ovalen: zie vorige blog. Het verschil is hier duidelijk merkbaar.  http://questikel.blogspot.nl/2015/08/ovale-bladen-qxl-rotor-goed-positioneren.html Om hier wat van te vertellen zal ik eerst wat meer moeten rijden om de ervaring goed weer te kunnen geven.  Mijn verwachting is dat deze nu zal verlopen zoals ik in de Quest gewend was. Wat wel vreemd eruit zag is dat er een gelaste as in de fiets zit. Ik zal hier nog een naar vragen wat dit is in de toekomst mogelijk een probleem.

Rijervaringen:

Met de rode veren is de fiets stabieler geworden. Met de blauwe veren meer het Quest gevoel. (hier had ik ook de rode veren gemonteerd. De fiets stuurt strakker omdat deze precies past rond de schouders heb je ook meer gevoel met het sturen. Hoogste snelheid tot nu tot rond de 70 km per uur. (toen wist ik nog niet hoe slecht de wangen waren ☺).

Fiets maakt iets meer lawaai ( of anders lawaai) op de klinker wegen. Scherpe overgangen in bv betonnen fietspaden zijn wel vervelend. Dit klapt harder mede door banden die op 10 bar druk staan. Spullen in de fiets die los liggen geven veel geluid. Dus alles goed vast leggen is vereist. Nu had ik in de Quest ventisit bodem matten liggen dus dat is ook niet meer te vergelijken. Misschien doe ik deze ook nog wel in de DF.

Verder inmiddels een indeling naar mijn zin gemaakt. Banden en plakspullen op de achterbrug gezet waardoor deze ruimte effectief is benut. Verder alles met Velcro klitteband een plek gegeven. Incl een hele kleine radio / mp4 speler die al onder de achterderailleur lag waardoor er niet goed meer geschakeld kon worden. Bidon met gereedschap probeer ik achterde rechterwielkast te zetten. Voorwaarde is dat er ik van binnenuit bij moet kunnen. Dit zal ik deze week uittesten.

Ruimte: verrassend meer als dat ik dacht, Tent slaapzak en mat passen gemakkelijker aan de zijn kant als in de Quest. Hier deukte de wielkast nog al eens in door de bepakking waardoor de brede achterband aanliep.  Door de veel grotere muts  + ruimte onder de stoel is de ruimte beter bereikbaar als de Quest en daardoor ook gemakkelijker met de vakantie. Voorin zelf mogelijkheden gezien als dit nodig zou zijn om bagage vakken te maken.

Zitting: Deze is goed pas op de rug zij het dat ik ter hoogte van de nieren iets last kreeg. Reden: er zit een rits op mijn rug die na een uur of twee pijn gaat doen. Wel heb ik de zitting met een ventisit matje uitgerust. De rug is daarbij gewoon glad gebleven waardoor het uitstappen niet lastig gaat worden. Uitstappen gaat anders als bij de Quest door het kleinere instap gat.

Minivizier: Ook hier een klein minivizier erop gezet. Dit voornamelijk om geen vliegen te hoeven happen. Koeling blijft voor het hoofd precies voldoende. De koeling die uit de neus komt is prettig. Een paar kilometer gereden zonder de afdekking bovenop geeft wel het idee hier iets aan te doen als het echt heel erg warm weer is. Koeling is dan fantastisch aan de benen. De kap iets openzetten of voorop nog evt een naca duct idee?

Scherpe bochten zijn veel gemakkelijker te maken. (gewend aan F lites). Fiets kan zeker harder door de bochten maar ik heb hem pas 1 keer op twee wielen gehad door een bocht een flinke hobbel in de weg. Hier doe ik nog voorzichtig aan maar het gaat al snel 2 a 3 km sneller als de Quest. Tevens kan de fiets weer iets driften door de harde banden, wat met F lites niet lukt. Voorheen op Schwalbe Kojaks in de 147 Quest ging dat fantastisch. 

Onder de schouder wat schuim aangebracht. en tevens naast de knieën. Onder de schouder had ik het bij de Quest ook zitten. De harde rand kan bij springen met de fiets net de schouder bezeren. Een maal drie wielen los gehad op een grote bobbel langs de dijk met een foute inschatting. ☺. De wielkasten vind ik ter hoogte van de veren wat scherp uitsteken. Een vervelende slinger in de fiets kan dan bij de knie fout uit komen.

Accelereren is een genot. Het begint al wel weer te wennen maar op de woon werk route verwacht ik hier veel van. Bovendien is er genoeg vergelijkingsmateriaal voorhanden om dit wel of niet te staven.

Kruisnelheid is zeker 5 km hoger. Door een ontsteking in de knie heb ik hier nog niet het maximale kunnen doen. De tweede lange rit die ontspannen ging waarbij de knie mij nog weinig hinderde zat de snelheid boven de 40 tegen de wind. Kruissnelheid van 50 lijkt mij voor mij haalbaar op de woonwerkroute.

Vergelijken Quest: De vraag is of dat eerlijk is. De fietsen zijn gewoon anders gebouwd met een ander doel. Ik heb 7 jaar in twee Questen gereden en de eerste 3 x 20” was een slak tov de Quest 26” in carbon uitvoering. De DF-XL is meer op snelheid ontworpen en is daarom ook straffer af geveerd. Een sport auto geeft ook een heel andere gevoel dan een gewone middenklasser bedoeld om woon werk mee te rijden. Voor mij voldoet de DF-XL aan de verwachtingen en ik heb het idee dat dit zelfs nog beter gaat worden. Doordat de DF-XL smaller is dan 75 cm mag hij formeel niet meer op de weg. Dat is dan wel jammer maar hij kan wel op de weg en door zijn snelheid lijkt mij dit beter ook dan zo hard op het fietspad. Zelf ben ik nog nooit aangehouden erop dus de kans is niet erg groot.  Wel twee maal met de Quest verordonneerd om op het fietspad te gaan rijden terwijl je dit formeel dan wel weer mag, tja. Onbekend maakt onbemind en aan de andere kant de politie ziet ook dingen waar wij aan voorbij gaan omdat we ze niet zien. Elk dodelijk ongeval is voor deze mensen een kras op de ziel. Verbreden is helaas geen optie omdat het dan wel heel ver uit moet steken bv naast de spiegel 15 cm aan beide kanten!

Ovale bladen QXL rotor goed positioneren.

Afgelopen vrijdag naar De Ovale meester in Lattrop getogen. Inmiddels 750 km op de teller van de DF-XL23 en al genoeg te vertellen. In ieder geval ook ervaringen waar ik de laatste 7 jaar geen ervaringen mee heb opgedaan en dus voor mij weer echt nieuw zijn. Later in de week zal ik proberen deze ervaringen op de blog te gaan zetten.
In ieder geval bleek al wat ik verwachte dat het afstellen van ovalen een specialisme is wat niet een ieder beheerst. In de Quest had ik ovalen zitten sinds 28 augustus 2014 met een totaal van  14584 kilometer tot 4 juli 2015. De eerste paar honderd kilometer moest ik toen erg wennen maar daarna ging het vlot beter. Ik reed altijd in een erg lage cadans maar door de ovalen kwam deze een 10 omwentelingen hoger te liggen. Al met al was ik er erg positief over. Later spreek ik mensen die er niet over te spreken zijn en ze er zelfs weer hebben afgegooid. Zo krijg je voor en tegenstanders van de ovale theorie en wordt er gewezen op Froome die ze ook rijd maar dat uit commerciële overwegingen zou doen. Komt op mij over als dat er in een dergelijk miljoenen industrie er iets amateuristisch wordt bewerkstelligd zonder wetenschappelijke onderbouwing. Maar genoeg daarover. Zelf had ik goede ervaringen en inmiddels ook een groter aantal kilometers ermee gereden. In de DF voelde dat niet goed. Na de eerste grote rit had ik het idee in een spons te trappen en soms in het luchtledige. Nu was de fiets nog niet lekker pas op dat moment dus is het een optel som van wat er allemaal niet goed staat. Na het bezoek aan Peter de Rond werd het duidelijk. De rotor bladen stonden ruim een kwart slag verkeerd gemonteerd. De werking is dan zelfs het omgekeerde  dan wat het beoogd. Het verschil van montage kan nog gezet worden op snelheid en klimmen. Hierin zit maar een verschil van 1 of 2 gr. Geeft aan wat er gebeurt als een kwart slag verdraaid gemonteerd zit. Op de foto van het ovale blad is goed te zien dat een kwart slag verder de werking dan omgekeerd is als wat wordt beoogd. Op de terug reis duidelijk merkbaar dat ze nu goed gemonteerd waren en het rond  (of moet ik zeggen ovale draaien?☺)draaien weer natuurlijk aanvoelde.
Ben heel benieuwd of er mensen zijn die ze eraf hebben gegooid deze ook in Lattrop goed willen laten positioneren om daarna te horen of hun ervaringen anders zijn geworden. Zou mooie test case zijn in mijn ogen.